Στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης, τα φώτα στράφηκαν στο εντυπωσιακό ντεμπούτο του Andreas Almgren. Το 2:06 μπορεί για πολλούς από εμάς να ακούγεται σαν μια καλή επίδοση… για ημιμαραθώνιο, αλλά ο Σουηδός εντυπωσίασε με την πρώτη του προσπάθεια στα 42.195μ.
Ωστόσο, κάπου ανάμεσα στους θριάμβους και τα χρονόμετρα, κρύβεται μια άλλη ιστορία. Όχι επειδή έγινε ρεκόρ. Ούτε απλώς επειδή μια αθλήτρια κατέκτησε τη δεύτερη θέση στις γυναίκες. Αλλά επειδή ανακάλυψε εκ νέου το αληθινό μυστικό που κρύβει το τρέξιμο: Τη χαρά του αθλήματος.
Περίπου έξι χρόνια πριν, η Αμερικανίδα δρομέας Jess McClain ήταν έτοιμη να τα παρατήσει οριστικά. Ενώ προπονούνταν, ένιωθε εξουθενωμένη, απογοητευμένη από τους χρόνους της και πνιγμένη από το άγχος του επαγγελματικού αθλητισμού. Ένα αποτυχημένο σετ με χιλιάρια ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έστειλε μήνυμα στον προπονητή της, αυτός της πρότεινε ένα εβδομαδιαίο διάλειμα, όμως ,ανένδοτη αποφάσισε να αποσυρθεί.
Η αποχή της διήρκεσε δύο χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια παντρεύτηκε, έκανε παρέες με φίλους και έζησε μακριά από τα αυστηρά προγράμματα. Το 2022, λίγο μετά τον μήνα του μέλιτος και λίγο πριν κλείσει τα 30, αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή σε έναν Μαραθώνιο, χωρίς καμία πίεση.
Έφτιαξε μια playlist 2 ωρών και 45 λεπτών, με μοναδικό στόχο να τερματίσει πριν τελειώσει η μουσική. Το αποτέλεσμα; Τερμάτισε σε 2:32, κέρδισε τον αγώνα συνειδητοποιώντας το πιο απλό: Ότι την διασκέδαζε ακόμα!
Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας ήταν καθοριστική. Από τότε, η Jessica McClain διανύει την καλύτερη φάση της καριέρας της: Κατέκτησε την 4η θέση στα Trials των ΗΠΑ για το Παρίσι, έσπασε το αμερικανικό ρεκόρ διαδρομής στον Μαραθώνιο της Βοστώνης με 2:20:49, και ανέβηκε στο βάθρο της Νέας Υόρκης ως η πρώτη Αμερικανίδα που τερματίζει στην πρώτη τριάδα από το 2018 με χρόνο 2:24:42.
Το μάθημα για όλους μας
Η ιστορία της McClain δεν αφορά μόνο τους πρωταθλητές. Μας υπενθυμίζει ότι η εξιδανίκευση των αριθμών, το κυνήγι του ρεκόρ και η εμμονή με το πρόγραμμα μπορούν εύκολα να μετατρέψουν το πάθος σε αγγαρεία.
Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η αυτονομία στην προπόνηση, το να ακούμε το σώμα μας, η καταπολέμηση της τελειομανίας και η αληθινή σύνδεση με το γιατί ξεκινήσαμε να τρέχουμε είναι τα κλειδιά για να αποφύγουμε ένα τέτοιο burnout.
Είτε τρέχεις για να καθαρίσεις το μυαλό σου, είτε για την παρέα, είτε για να κερδίσεις έναν αγώνα, το μυστικό παραμένει το ίδιο: Να απολαμβάνεις τη διαδρομή. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αν η γραμμή του τερματισμού δεν συνοδεύεται από ικανοποίηση, τότε όλη η προετοιμασία χάνει τη μαγεία της.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βγεις για τρέξιμο, άφησε το ρολόι στην άκρη, γιόρτασε τις μικρές νίκες, (προπαντός) φάε αυτό που θες και θυμήσου γιατί ερωτεύτηκες το τρέξιμο εξ αρχής. Ο δρόμος είναι πολύ πιο ωραίος όταν τον απολαμβάνεις!
Εσύ πότε ήταν η τελευταία φορά που απόλαυσες ένα τρέξιμο χωρίς να κοιτάξεις το ρυθμό σου στο ρολόι;
του Γιάννη Τσοκάνη
