Ο Μαραθώνιος δεν γεννήθηκε σε στάδια. Γεννήθηκε στην άσφαλτο, στον ιδρώτα, στο χώμα.
Μπορεί η ιστορία να άρχισε με τον ημεροδρόμο, και η απόσταση να κλείδωσε στα 42.195 μέτρα το 1908 για το παλάτι του Μπάκιγχαμ, αλλά το τρέξιμο δεν ανήκε στους βασιλιάδες. Ούτε στην ελίτ.
Πριν από 60 χρόνια, στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον, τη μέκκα του στίβου, ο Bill Bowerman κοίταξε πέρα από τα χρονόμετρα. Το 1966 έγραψε ένα βιβλίο που άλλαξε το τρέξιμο. Εισήγαγε τη λέξη jogging, πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και έβγαλε μια ολόκληρη κοινωνία στους δρόμους.
Λίγο μετά, μαζί με τον αθλητή του, Phil Knight, ίδρυσαν την Blue Ribbon Sports. Τη μετονόμασαν σε Nike.
Το DNA αυτού του κινήματος δεν χτίστηκε στα βάθρα. Χτίστηκε πάνω σε μια αλήθεια: Αν έχεις σώμα, είσαι αθλητής.
Και ο Bowerman το είπε με τον πιο γυμνό, ειλικρινή τρόπο:
«Εξακολουθώ να ασχολούμαι με δρομείς που τους αποκαλώ “hamburger runners”. Δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν χρόνους ρεκόρ. Μπορούν όμως να πραγματοποιήσουν τις δικές τους δυνατότητες.»
Αυτοί οι hamburger runners είμαστε εμείς.
Είμαστε εμείς που την Κυριακή θα στηθούμε στην αφετηρία του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας. Εμείς που ξέρουμε ότι το όνομά μας δεν θα γραφτεί στους τίτλους των ειδήσεων. Δεν τρέχουμε για έπαθλα, ούτε για τα φώτα.
Σηκωνόμαστε στις 5 το πρωί και τρέχουμε στο σκοτάδι. Ξεκλέβουμε ανάσες ανάμεσα σε εξαντλητικά ωράρια, οικογένειες και υποχρεώσεις. Αυτοί που έγραψαν εκατοντάδες μοναχικά χιλιόμετρα στη ζέστη, στη βροχή, στο κρύο, με τα γόνατα να διαμαρτύρονται και την κούραση της ημέρας να είναι πολλές φορές ασήκωτη.
Στη διαδρομή της Αθήνας, η άσφαλτος δεν χαρίζεται.
Όταν φτάσεις στο 20ό χιλιόμετρο και η ανηφόρα ορθωθεί μπροστά σου, η διαδρομή θα σου ζητήσει τα πάντα. Τα πόδια σου θα είναι βαριά. Το μυαλό σου θα σε παρακαλέσει να σταματήσεις.
Αλλά εκεί ακριβώς, νιώθεις τον δρόμο να ζωντανεύει!
του Γιάννη Τσοκάνη
