Μεγάλωσε στη Μυτιλήνη με Τae Κwon Do, κολύμβηση και ποδήλατο βουνού. Κανείς δεν θα τον έλεγε προορισμένο για μεγάλα πράγματα — ούτε καν ο ίδιος. Κι όμως, ο Παναγιώτης Μπιτάδος έχει βάλει πλώρη για το Λος Άντζελες. Ο 26χρονος τριαθλητής και αθλητής της On είναι σήμερα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα στον ελληνικό αθλητισμό.
Αθλητής που δεν χωράει σε ένα αγώνισμα — έχει ανταγωνιστεί στο τρίαθλο, στον Ημιμαραθώνιο, αλλά και στον ανώμαλο δρόμο — αφήνοντας το αποτύπωμά του. Η νίκη στον Ημιμαραθώνιο Αθήνας, στην πρώτη του συμμετοχή στην απόσταση, δεν ήταν τυχαία.
Ήταν η επιβεβαίωση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν αθλητή που προσαρμόζεται γρήγορα και φοβάται λίγο. Φέτος ο Μπιτάδος πήγε στην Κολομβία — όχι για διακοπές, αλλά για να ετοιμαστεί για τους Ολυμπιακούς του 2028. Υψόμετρο, βροχή, χαλασμένο GPS, αλλά και ούτε μια μέρα χαμένη. «Φαγητό, ύπνος, ξεκούραση και προπόνηση», λέει ο ίδιος. «Τίποτα άλλο.» Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για τα πρώτα του βήματα, τα μαθήματα που πήρε από τις ήττες του, τους αθλητές που θαυμάζει αλλά και για μία εικόνα-στόχο που δυναμώνει τη φωτιά μέσα του.
Δείτε μέρος από τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιάννη Τσοκάνη και που θα βρείτε ολόκληρη στο RUNNER Magazine 149:
Γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Μυτιλήνη, τι θυμάσαι ξεκινώντας τον αθλητισμό εκεί;
Οι γονείς μου προσπάθησαν απ’ όταν ήμουν μικρός να με προωθήσουν στον αθλητισμό. Δεν τους ενδιέφερε να το δω επαγγελματικά. Απλά, κυρίως ο μπαμπάς μου, είχε σκεφτεί πως θα ήταν ωραίο να ξέρω μια πολεμική τέχνη, οπότε έκανα tae kwon do, και να ξέρω να κολυμπάω, οπότε έκανα και κολύμβηση. Να ξέρω, δύο βασικά πράγματα. Να σου πω την αλήθεια ξεκινώντας δεν μου άρεσε ούτε το tae kwon do, ούτε το κολύμπι. Στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου το νερό. Ήταν δύσκολη και η κοινωνικοποίηση με τα άλλα παιδιά. Ήμουν παιδάκι, οπότε μου φάνηκαν όλα περίεργα.
Πότε κατάλαβες ότι από το «μου αρέσει» μπορείς να φτάσεις σε υψηλό επίπεδο, γιατί ανάμεσα τους υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση;
Άρχισα να το αντιλαμβάνομαι όταν ήρθαν κάποιες επιτυχίες όσο ήμουν μικρός και πήρα κάποια μετάλλια. Το απολάμβανα και μου άρεσε η επιβράβευση. Έτσι το πήρα πιο ζεστά. Τότε, βέβαια, έκλεισε το κολυμβητήριο οπότε δεν είχα την επιλογή να συνεχίσω και αποφάσισα να κάνω ποδηλασία βουνού. Μου άρεσε πιο πολύ από την κολύμβηση, αλλά δεν είχα ξετρελαθεί κιόλας, να σου πω την αλήθεια.
Πότε κατάλαβες όντως, δηλαδή πόσο χρονών ήσουν όταν είπες, «Οκ, ώρα να το πάρω πιο ζεστά και να βάλω και το τρέξιμο στη συζήτηση»;
Δεν είχα ποτέ στόχο να το βάλω τόσο ζεστά στο πρόγραμμα, απλά ήρθε με τον καιρό. Έκανα λίγο mountain bike, μετά έκανα στίβο. Δεν μου άρεσε ο στίβος, δεν μπορούσα να τρέξω. Έλεγα γιατί υπάρχει αυτό το άθλημα. Έτρεχα 3 χιλιόμετρα σε μικρές κατηγορίες, αλλά είχα και κάποια θέματα λόγω ανάπτυξης, πονούσαν συνέχεια τα πόδια μου, κουραζόμουν συνέχεια οπότε δεν έτρεχα και πολύ. Γενικώς πήγαιναν όλα ανάποδα στο τρέξιμο τότε. Λίγο καιρό αργότερα βρήκαν οι γονείς μου έναν αγώνα cross τριάθλου, το Xterra και μου είπαν: «Δες, είναι αυτό, είναι κολύμπι ποδήλατο και τρέξιμο, είναι σύνθετο οπότε ίσως σου αρέσει παραπάνω». Είπα «Πάμε να τρέξουμε, αλλά με μισή καρδιά».
Στη συνέχεια μας μίλησε για τους στόχους του, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το μεγαλύτερο μάθημα που έχει πάρει ποτέ, τις βλέψεις του για τον Μαραθώνιο, τους αθλητές που θαυμάζει, αλλά και την προετοιμασία του στην Κολομβία και τις εντυπώσεις του!
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη καθώς και πολλά πολλά θέματα για το τρέξιμο στο νέο RUNNER magazine 149
