Ο Lowie van Eck είναι ένας ξεχωριστός τύπος που δεν το βάζει κάτω με τίποτα! Μπορεί να διαθέτει μόνο το 6% της όρασης του, όμως τρέχει σε αγώνες, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα για την ανθρώπινη προσπάθεια.
Ζει στην πόλη Χάουντα της νότιας Ολλανδίας, και πολύ συχνά προπονείται μόνος, ενώ μετρά αρκετές συμμετοχές σε αγώνες διάφορων αποστάσεων. Mεγάλος του στόχος είναι να καταφέρει να τρέξει έναν Μαραθώνιο εντελώς μόνος (χωρίς συνοδό) και να εμπνεύσει τον κόσμο να ξεπεράσει τα όρια του.
Είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να μιλήσουμε μαζί του. Οι απαντήσεις του στα ερωτήματά μας ήταν ένα πραγματικό… σχολείο για εμάς, ενώ μας αποκάλυψε κι έναν σπουδαίο στόχο! Γνωρίστε τον μέσα από την αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο runnermagazine.gr!
Τι σε ενέπνευσε πραγματικά να ξεκινήσεις αυτή την προσπάθεια;
Ήδη από την εφηβεία μου, ονειρευόμουν να τρέξω σε Mαραθώνιο. Η όρασή μου
ήταν πολύ καλύτερη τότε και υπέθετα ότι θα έτρεχα μόνος μου. Το 2024, έφτασε επιτέλους η στιγμή: Έτρεξα στον Μαραθώνιο του Ρότερνταμ, αν και το έκανα με τη βοήθεια δύο συνοδών. Η επιθυμία να περάσω τη γραμμή του τερματισμού μόνος μου παρέμενε ζωντανή. Το να μην εξαρτώμαι από άλλους μού δίνει μια αίσθηση ελευθερίας.
Εργάζομαι επίσης ως εκπαιδευτικός σε σχολείο για τυφλούς μαθητές και μαθητές με προβλήματα όρασης. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να ανοίγουμε πόρτες για την επόμενη γενιά. Θέλω να έχουν ένα μέλλον στο οποίο θα τολμούν να κάνουν —και θα τους επιτρέπεται να κάνουν— τις δικές τους επιλογές όσον αφορά την αυτονομία τους
Υπάρχει κάποιο γεγονός ή κάποια λόγια που σε εμπνέουν να συνεχίσεις;
Όταν σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Χάγης, ένας καθηγητής είχε πει: «Κι αν δεν πετύχει;». Αυτή η φράση σε κάνει να σκεφτείς τις πιθανές συνέπειες μιας απογοήτευσης.
Το 2025, έτρεξα στον ορεινό μαραθώνιο KAT100 στην Αυστρία. Περάσαμε τη γραμμή του τερματισμού με καθυστέρηση 10 λεπτών, γεγονός που σήμαινε ότι κατέγραψα την πρώτη μου εγκατάλειψη (DNF). Τον περασμένο Αύγουστο, επέστρεψα με τον ίδιο συνοδό για να ολοκληρώσω τη διαδρομή εντός του προβλεπόμενου χρόνου. Και τα καταφέραμε.
Το να ξεπερνάς τα όριά σου ενέχει τον κίνδυνο κάτι να μην πάει καλά.
Δεν ήξερα εκ των προτέρων αν θα ήταν εφικτός ένας ορεινός Μαραθώνιος
με το 6% της όρασης που διαθέτω. Μετά την εγκατάλειψη του 2025, αμφέβαλα έντονα για τις ικανότητές μου, αλλά η μικρή φωνή στο κεφάλι μου λέει: «Κι αν δεν πετύχει;». Τότε, απλώς προσπαθούμε ξανά!
Προπονείσαι μόνος σου;
Προπονούμαι, κυρίως, μόνος, αλλά επιλέγω γνώριμες διαδρομές. Αν και οφείλω
να παραδεχτώ ότι η προπόνηση στην πόλη όπου μένω, την Χάουντα, δεν στερείται
κινδύνων. Υπάρχει κίνηση στους δρόμους, όπως είναι φυσικό σε μια πόλη. Επειδή
γνωρίζω καλά τη διαδρομή, μπορώ να κρίνω πού πρέπει να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός.
Μου αρέσει να ξεπερνώ τα όριά μου, αλλά δεν ρισκάρω αλόγιστα.
Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις και σε ποιον;
Το πιο σημαντικό μου μήνυμα είναι: Μπορείς να κάνεις περισσότερα απ’ όσα συχνά νομίζεις.
Κατά τη γνώμη μου, αυτό το μήνυμα απευθύνεται σε όλους. Υπάρχουν πολλοί
άνθρωποι που πάντα ήθελαν να κάνουν κάτι, αλλά αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους.
Για παράδειγμα, να τρέξουν σε έναν Μαραθώνιο. Το πρώτο βήμα είναι απλώς να ξεκινήσουν και να ζητήσουν συμβουλές ή βοήθεια όταν χρειάζεται.
Τρέχω σε Μαραθωνίους μόνος μου, αλλά δέχομαι βοήθεια στην προετοιμασία.
Για παράδειγμα, ζητώ από άτομα που βλέπουν να εξετάσουμε μαζί τη διαδρομή
εκ των προτέρων, χρησιμοποιώντας τους Χάρτες της Google. Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια!
Ποιο είναι το αγωνιστικό σου πρόγραμμα για το επόμενο διάστημα;
Την επόμενη εβδομάδα, στις 17 Οκτωβρίου, θα βρεθώ στη γραμμή εκκίνησης του Dutch Backyard Ultra. Θα συμμετάσχω σε αυτόν τον αγώνα χωρίς συνοδό. Στο Backyard Ultra, τρέχεις 6,7 χλμ. κάθε ώρα. Στόχος μου είναι να αντέξω και να τρέχω καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας.
Το τρέξιμο στο σκοτάδι με προβλήματα όρασης απαιτεί πολλή ενέργεια. Τόσο για τα μάτια όσο και για τα πόδια, τα οποία καλούνται να απορροφήσουν μεγαλύτερη καταπόνηση. Θα τρέξω μόνος μου, αλλά στα διαλείμματα μεταξύ των γύρων θα με φροντίζει μια ομάδα υποστήριξης. Ελπίζω να φτάσω τουλάχιστον τις 24 ώρες (160 χλμ.). Μέσα από αυτή την προσπάθεια, θέλω επίσης να δείξω τι είναι εφικτό παρά την ύπαρξη προβλημάτων όρασης.
Η επόμενη χρονιά θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη σε έναν διεθνή Μαραθώνιο που θα τρέξω μόνος μου. Θα αποκαλύψω ποιον αγώνα έτρεξα μόνο εκ των υστέρων, ώστε η συμμετοχή μου να παραμείνει «αόρατη» μέχρι να περάσω τη γραμμή του τερματισμού. Το κάνω αυτό για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο σχετικά με τις αόρατες αναπηρίες.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με αναπηρία που δεν είναι ορατή εξωτερικά. Ελπίζω να μοιραστώ αυτή τη γνώση με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, ώστε να υπάρξει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση –μεταξύ άλλων– για τα άτομα με προβλήματα όρασης, των οποίων η αναπηρία δεν είναι πάντα άμεσα εμφανής.
