Η δρομική κοινότητα ακόμα παραμιλά από το πρώτο, και μάλιστα “διπλό”, sub2 στο Λονδίνο.
Ναι, ο διακαής πόθος και μεγάλος στόχος κορυφαίων προπονητών, σπουδαίων αθλητών, χορηγών και αθλητικών εταιρειών – κολοσσών έγινε πραγματικότητα μετά από πολυετείς, στοχευμένες προσπάθειες.
Ποιος δεν θυμάται, άλλωστε τα προγράμματα Breaking2 και Sub2hr, με το πρώτο μάλιστα να στέφεται με επιτυχία με τη δεύτερη, αλλά σε μη “πραγματικές” αγωνιστικές συνθήκες;
Πώς φτάσαμε όμως στο Sub2;
Τεχνολογία
1.Super shoes
Πολλοί είναι οι παράγοντες που οδήγησαν σε αυτήν την επιτυχία του Κενυάτη, αλλά και του ανθρώπου. Σίγουρα οι τεχνολογικές εξελίξεις στα δρομικά παπούτσια των τελευταίων ετών έπαιξαν το ρόλο τους, με τον Sawe να φορά ένα μοντέλο που ζυγίζει λιγότερο από 100γρ., και που προσφέρει υψηλά επίπεδα ώθησης, τη στιγμή που αποσβένει τους κραδασμούς για πολύ μεγάλη διάρκεια.
Τα πρώτα χρόνια των Supershoes κάποιες εκτιμήσεις έδιναν προσεγγιστικά έως και 4% βελτίωση στη δρομική οικονομία των δρομέων. Με τα νεότερα μοντέλα δεν έχουμε ακριβή αντίστοιχα δεδομένα, όμως είναι πολύ πιθανό το 4% να έχει ξεπεραστεί. Επιπροσθέτως, και οι ίδιοι οι δρομείς έχουν προσαρμοστεί σε μεγαλύτερο βαθμό στη χρήση αυτών των παπουτσιών, ενώ και οι προπονητές έχουν προσαρμόσει τα προπονητικά μοντέλα με βάση τις “παροχές” των παπουτσιών, αυξάνοντας εντάσεις ή/και χιλιόμετρα, αλλά και αγώνες.
Ενδεικτικό όσο και απλοϊκό δεδομένο που θα θυμούνται οι παλαιότεροι είναι πως οι περισσότεροι δρομείς έτρεχαν 1-2 αγώνες Μαραθώνιου τον χρόνο, ενώ πλέον η αγωνιστική συμμετοχή στην απόσταση είναι πολύ πυκνότερη για δρομείς κάθε επιπέδου.
2. Συμπληρώματα
Οπωσδήποτε και οι ενεργειακές/διατροφικές παρεμβάσεις, με τη βοήθεια πάλι της τεχνολογίας – των τροφίμων και συμπληρωμάτων αυτή τη φορά – διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο. Όπως είδαμε, ο Sawe μπορεί να πήρε ένα απόλυτα συνηθισμένο πρωινό, όμως το διατροφικό του πλάνο κατά τη διάρκεια και λίγο πριν τον αγώνα σχεδιάστηκε με χειρουργική ακρίβεια και δοκιμάστηκε διεξοδικά μέσα σε ένα χρόνο προπονήσεων!
Το συνολικό ποσο υδατανθράκων που έλαβε μπορεί και να αποτελεί… ρεκόρ, ενώ και η λήψη άλλων εργογόνων ουσιών (καφεϊνη, διττανθρακικό νάτριο) σχεδιάστηκε και τοποθετήθηκε στον αγώνα εξίσου προσεκτικά!
Συναγωνισμός
Την τελευταία φορά που κάποιος δρομέας πλησίασε το φράγμα ήταν το 2:00:35 του αδικοχαμενου Kelvin Kiptum το 2023 στο Σικάγο που ήταν και το Παγκόσμιο ρεκόρ μέχρι πριν από λίγες ημέρες.
Τότε ο Kiptum είχε περάσει λίγο πιο αργά τον Ημιμαραθώνιο, από ό,τι ο Sawe με τον Kejelcha στο Λονδίνο (1:00:48 αντί 1:00:29), ενώ αναγκάστηκε να καλύψει μόνος του τα τελευταία περίπου 10-12χλμ. του αγώνα αφού ο Daniel Mateiko μπόρεσε να κρατηθεί μαζί του μέχρι περίπου το 30ο χλμ.
Στο Λονδίνο τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Ο Sawe είχε τον Kejelcha να τρέχει στον “ώμο” του για όλο τον αγώνα, και μόλις στα τελευταία 400μ. μέτρα κατάφερε να του ξεφύγει. Μάλιστα, ακόμα και σε κάποιες “διαστημικές” αλλαγές που δοκίμασε ο Κενυάτης (π.χ. στο 24ο μίλι ανέβασε το ρυθμό στο 2:40/χλμ.!), ο Αιθίοπας δεν “κόλωσε” κι έμεινε μαζί του.
Μπορεί να μην υπήρχε λαγός, λοιπόν, – και πώς θα μπορούσε να υπάρξει άλλωστε σε έναν κανονικό αγώνα μετά το 30… – , ο συναγωνισμός, όμως, μέχρι τέλους βοήθησε και τους δύο να σπάσουν το φράγμα, καλύπτοντας τα τελευταία 10χλμ. κοντά στα 27 λεπτά!
Είναι πιθανόν αν δεν υπήρχε, είτε ο ένας είτε ο άλλος στον αγώνα, να περιμέναμε κι άλλο για να δούμε το πρώτο sub2…
Προπόνηση
Πολλοί την βγάζουν εκτός κάδρου, ίσως και άθελα τους, εστιάζοντας μόνο στις τεχνολογίες. Όχι, δεν έχουμε σαφή εικόνα για το προπονητικό πρόγραμμα του Sabastian Sawe, ούτε του Yomif Kejelcha (πέρα από κάποια δημοσιέυματα σε διεθνή μέσα για το 10ήμερο του Sawe, στο οποίο θα επανέλθουμε σε άλλο θέμα).
Είναι, όμως, αποδεκτό ότι πλέον οι μαραθωνοδρόμοι δεν κάνουν την ίδια προπόνηση με αυτήν που εκτελούσαν παλαιότερα οι δρομείς των 42.195μ.
Κάποιοι εστιάζουν περισσότερο στα Long run, άλλοι στους “υποκατωφλικούς” ρυθμούς, ενώ στην εξίσωση έχουν μπει και τα παπούτσια (όπως αναφέραμε πιο πάνω) αλλάζοντας ισορροπίες και χρόνους αποκατάστασης.
Υπάρχει και θέμα γενικότερης προσέγγισης, καθώς πολλοί δεν ασχολούνται με μικρότερες αποστάσεις εντός στίβου, ή δεν περιμένουν να περάσουν τα 30 για να ασχοληθούν με τον Μαραθώνιο, κι αφού έχουν “κοπανηθεί” για χρόνια μες στους στίβους. Γιατί αυτό ήταν που συνέβαινε, ακόμα και με κορυφαίους δρομείς στο παρελθόν, όπως οι Bekele (πρώτος Μαραθώνιος στα 32), Gebresselassie (στα 30), ακόμα και Kipchoge (έκανε ντεμπούτο στα 29).
Μπορεί και ο Sawe να μπήκε κι αυτός σχετικά μεγάλος στον Μαραθώνιο, δεν είχε, όμως, αντίστοιχη πορεία, και συνεπώς καταπόνηση, αλλά και πιο γρήγορα πόδια, στα μικρότερα από την ενασχόληση με μικρότερες αποστάσεις.
Σε κάθε περίπτωση η εξέλιξη της προπονητικής επιστήμης είναι, και θα πρέπει να λογίζεται ως μέρος της εξίσωσης που έβγαλε αποτέλεσμα ίσο με κάτω από 2 ώρες στον Μαραθώνιο…
Και τώρα τι;
To φράγμα έσπασε. Αν το δούμε, ωστόσο, λίγο πιο… κυνικά, μιλάμε απλά για ένα ακόμα, νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Άλλωστε η βελτίωση που επέφερε η εμφάνιση του Sawe στο παγκόσμιο ρεκόρ είναι 65 δευτερολεπτα και δεν είναι η μεγαλύτερη που έχουμε δει ποτέ (λ.χ. ο Kipchoge το 2018 βελτίωσε το παγκόσμιο ρεκόρ του Dennis Kimetto για 78 δευτερόλεπτα όταν έτρεξε στο Βερολίνο το 2:01:39).
Όχι, δεν υποτιμάμε την επίδοση, αλίμονο, ποιος θα το έκανε; Απλώς το φράγμα -οι ώρες όπως τις μετράμε- είναι ανθρώπινη εφεύρεση και το 1:59:30 του Sawe είναι, αν το καλοσκεφτούμε, μία εμφάνιση κατά ένα χρονικό διάστημα – 1 λεπτό και 5 δευτερόλεπτα με βάση το επινοημένο εργαλείο μέτρησης χρόνου – μικρότερη από την προηγούμενη καλύτερη που τυχαίνει να είναι κάτω από τα 7.200 δευτερόλεπτα που σχηματίζουν τις δύο ώρες.
Και κάτι ακόμα. Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε! Όπως τώρα είχαμε τις πιο “εμβληματικές” δύο ώρες, σε μερικά χρόνια θα έχουμε το 1:59 (μάλλον πολύ σύντομα έτσι όπως τα βλέπουμε…), το 1:58 και το 1:57!
Αρκεί φυσικά, να υπάρχει το ίδιο ενδιαφέρον από αθλητές, προπονητές, διοργανωτές, χορηγούς, κατασκευαστές δρομικών παπουτσιών και όλη την “αλυσίδα” της επίδοσης. Και με την ανάπτυξη που εμφανίζει ο Μαραθώνιος σε όλα τα επίπεδα και, κυρίως, σε αυτό της μαζικότατης συμμετοχής σε σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη, μπορούμε να προβλέψουμε ότι θα υπάρχει…
Δύο λόγια για τον Kejelcha
Για πολλούς είναι ο μεγάλος άτυχος. Έγινε ο δεύτερος άνθρωπος που… “περπάτησε στο φεγγάρι” και πολλοί θα πουν ότι δεν θα τον θυμάται κανείς!
Είναι, όμως, έτσι; Μην ξεχνάμε, πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει σαρώσει σε κάθε απόσταση, από τα 3.000μ. ως και τον Ημιμαραθώνιο, ενώ στον πρώτο του Μαραθώνιο έτρεξε κάτω από 2 ώρες! Kι ας του λείπει το ολυμπιακό μετάλλιο…
Θεωρητικά, λοιπόν, και για κάποιους είναι ο μεγάλος ατυχος. Για αυτούς που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, όμως, θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι και ο υποψήφιος με τις περισσότερες πιθανότητες να σπάσει αυτό το 1:59:30 στο μέλλον!
Θα διαθέτει την εμπειρία της απόστασης, θα έχει διαγνώσει τις ιδιαιτερότητες του αγωνίσματος, έχει ήδη 1:59:41 στα πόδια του, ενώ είναι 28 ετών, τρία χρόνια μικρότερος από τον μεγάλο νικητή του Λονδίνου. Δεν συμφωνείτε;
Στον πίνακα θα δείτε τις επιδόσεις τριών τεράστιων δρομικών μορφών σε αποστάσεις από τα 5.000μ. έως και τον Μαραθώνιο, και του Yomif Kejelcha για να αντιληφθείτε το επίπεδό του.
| 5.000μ. | 10.000μ. | Ημιμαραθώνιος | Μαραθώνιος | |
| Eliud Kipchoge | 12:46.53 | 26:49.02 | – | 2:01:09 |
| Kenenisa Bekele | 12:37.37 | 26:17.53 | – | 2:01:41 |
| Haile Gebresselassie | 12:39.36 | 26:22.75 | 58:55 | 2:03:59 |
| Yomif Kejelcha | 12:38.95 | 26:31.01 | 57:30 | 1:59:41 |
του Βασίλη Παπαϊωάννου
Αρχισυντάκτη RUNNER Magazine
MSc Γυμναστή – Προπονητή δρόμων αντοχής
