Το νέο άρθρο του Στέφανου Αντωνάκη με θέμα τον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας. Διαβάστε αναλυτικά:
Α. Περί προπονητικής: Σεβάσου το παρελθόν, αλλά μείνε ανοιχτός στο μέλλον! Πώς γινόμαστε καλύτεροι;
Β. Κουίζ: ποιοι θα είναι τα φαβορί και ποιοι τα outsiders για τον Ημιμαραθώνιο Αθηνών (08/03/2026);
Γ. Σχόλια για τον “επαναστάτη” Κλέμεντς Νικόλαο και την Αναστασία Μαρινάκου (Βαλένθια)
Το παρόν αφιερώνεται στον Πέτρο Κουσουλό (το νέο ανερχόμενο αστέρι, ο κομμάντο της δημοσιογραφίας!) για τα γενέθλιά του και στον κο Αντώνη Τσατσάκη, για την ονομαστική του εορτή.
Α. Περί προπονητικής: Σεβάσου το παρελθόν, αλλά μείνε ανοιχτός στο μέλλον! Πώς γινόμαστε καλύτεροι;
Είθισται ο ερχομός μιας νέας χρονιάς να συνοδεύεται κι από νέους αγωνιστικούς στόχους. Μπορεί να είναι ένας αγώνας – απωθημένο, η βελτίωση ενός ατομικού ρεκόρ, μια νέα, άγνωστη απόσταση. Είναι καλό να ονειρευόμαστε κι είναι απόλυτα υγιές – τολμώ δε να πω απαραίτητο, είτε μιλάμε για απλούς αθλούμενους είτε για επαγγελματίες αθλητές. Κι αν η στοχοθέτηση είναι το πρώτο βήμα, το επόμενο είναι το ερώτημα «πώς θα το καταφέρουμε;». Εδώ είναι που μπαίνει το κομμάτι δουλειά και προπόνηση, κι εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα.
Εξηγούμαι. Έχω δηλώσει πολλές φορές στο παρελθόν ότι (ευτυχώς ή δυστυχώς) δεν έχω επαφή με το διαδίκτυο ή τα social media. Ακόμη κι έτσι ωστόσο, γνωρίζετε και γνωρίζω ότι αυτά κατακλύζονται πλέον από κάθε λογής προπονητικές (εντός ή εκτός εισαγωγικών) οδηγίες, που υπόσχονται ό,τι αναζητά ο καθένας. Χρυσές συνταγές, προπονητικά μοντέλα elit δρομέων, ασκήσεις που (υποτίθεται ότι) θα εξαφανίσουν μια ενόχληση ή θα απογειώσουν την απόδοση, και δεν ξέρω τι άλλο. Και κάπου εκεί, ο μέσος χρήστης καταλήγει πελαγωμένος ανάμεσα σε αντιφατικές συμβουλές, τηλεγκουρού του χώρου και κάθε λογής πληροφορίες, μην ξέροντας τελικά τι μονοπάτι να ακολουθήσει.
Εδώ είναι που μπαίνει στην εξίσωση ο ρόλος του προπονητή. Εκείνου του επαγγελματία, που έχοντας την ουσιαστική γνώση, την τριβή με το αντικείμενο, την ενσυναίσθηση προς τους αθλητές του, την επίγνωση του παιδαγωγικού του ρόλου, μπορεί να προφυλάξει τους ανθρώπους που τον εμπιστεύονται από τις κάθε λογής κακοτοπιές και να τους βοηθήσει να αποκαλύψουν τον καλύτερό τους εαυτό. Μην παρεξηγηθώ – δεν λέω ότι ένας «απλός αθλούμενος» (αν υπάρχει τέτοιος όρος, γιατί μόνο απλό δεν είναι να τρέχεις μεγάλες αποστάσεις!) διαβάζοντας και παρατηρώντας, δεν μπορεί μόνος του να βελτιωθεί και να απολαύσει το άθλημά του. Απλά το ρίσκο είναι μεγαλύτερο, κι η δυνατότητα για βελτίωση πιο «περιορισμένη». Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, ένας επαγγελματίας προπονητής φαντάζει πολυτέλεια για πολλούς εξ ημών. Κι ωστόσο, για τον γράφοντα ο ρόλος του είναι παραπάνω από απαραίτητος, ανεξάρτητα από το αθλητικό επίπεδο για το οποίο μιλάμε. Αυτό δε σημαίνει ότι ένας αθλητής ή ένας αθλούμενος πρέπει να δέχεται άκριτα ό,τι ένας προπονητής ορίζει. Το υγιές (κατ’ εμέ) είναι να κατανοεί (στο μέτρο που του αντιστοιχεί) τα βήματα της προπονητικής διαδικασίας, και σε μια σχέση υγιούς αμοιβαιότητας να συμπορεύονται προπονητής κι αθλητής.
Η προπονητική συνδυάζει πολλά διαφορετικά πράγματα. Είναι επιστήμη, αλλά είναι και τέχνη. Αφορά στο σώμα, όσο αφορά και στο μυαλό. Ο προπονητής είναι παιδαγωγός και συνοδοιπόρος, εμπνέει και κινητοποιεί – και για τούτο ο ρόλος του είναι τόσο σημαντικός. Κι όλα αυτά βέβαια, εξελίσσονται μέσα στα χρόνια και τις δεκαετίες. Για τούτο λέω πάντα ότι πρέπει να σεβόμαστε το παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα να είμαστε κι ανοιχτοί στο μέλλον. Οι πρώτοι που χάραξαν τα μονοπάτια της προπονητικής δεν είναι οι άρχοντές μας, αλλά οι οδηγοί μας. Οι κατακτήσεις του παρελθόντος δεν πρέπει να λειτουργούν ως βαρίδια που μας δεσμεύουν, αλλά ως βάσεις πάνω στις οποίες κτίζονται καινούρια πράγματα. Πατάμε σε ώμους γιγάντων! Τα ιερά τέρατα του χώρου σίγουρα έγραψαν ιστορία. Όμως, αρκετές δεκαετίες μετά, κάποια δεδομένα έχουν αλλάξει – κι αν ένας αθλητής θέλει να προοδεύσει, οφείλει να είναι ανοικτός σε αυτά. Προσωπικά, σίγουρα θα χρησιμοποιήσω το παλαιότερο μονοπάτι – αλλά αν βρω δρόμο συντομότερο κι ευκολότερο οφείλω να το ιχνηλατήσω. Η αλήθεια στέκει κι είναι ανοιχτή για όλους, κανείς δεν μπορεί να τη μονοπωλήσει. Οι παραδοσιακές προπονητικές ήταν συχνά πρακτικές και σε βάθος χρόνου έχει αποδειχτεί αποτελεσματικές. Δεν πρέπει ωστόσο να φοβόμαστε να πειραματιστούμε και με νέες ιδέες.
Θα θυμάμαι πάντα με ευγνωμοσύνη τα μαθήματα του κου Μπάμπη Ποσονίδη, που δίδαξε στους αθλητές του ότι για να πρωταγωνιστήσεις στους αγώνες και τη ζωή πρέπει να γίνεις φίλος με τον πόνο και την κούραση, να έχεις ψυχή αλλά και μυαλό. Στην είσοδο του Μαντείου των Δελφών έγραφε «γνώθι σαυτόν». Έχουμε τη διάθεση να το κάνουμε; Διαθέτουμε το θάρρος να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας και να θέσουμε σε εμάς τους ίδιους κάποια θεμελιώδη ερωτήματα; Ποιος είμαι; Τι είναι αληθινά σημαντικό για εμένα; Τι μου αρέσει, και τι πραγματικά χρειάζομαι; Έτσι μόνο προοδεύουμε, ως άνθρωποι κι ως αθλητές. Η ζωή είναι μια συνεχής περιπέτεια, και οφείλουμε να την απολαμβάνουμε. Κι όταν κατακτήσουμε έναν στόχο, και νομίζουμε ότι κατακτήσαμε μια κορυφή, ας μη διστάζουμε να ξεκινάμε ξανά από την αρχή.
Κλείνοντας, ας θυμόμαστε όλοι ότι γηράσκω αεί διδασκόμενος. Η εκπαίδευση κι η αυτοβελτίωση είναι μια διά βίου διαδικασία. Η μόρφωση είναι ελευθερία, και βοηθάει στο να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Να φοβόμαστε λιγότερο, και να κατακτούμε τελικά την εσωτερική γαλήνη. Η γνώση, και ειδικά η αυτογνωσία, είναι η αληθινή δύναμη των αθλητών. Κι όσοι είναι οξύθυμοι (ίδιον της νεότητας το ταμπεραμέντο…) ας θυμούνται ότι η αργή είναι κακός σύμβουλος. Δεν πρέπει να είναι γνώρισμα ενός αθλητή. Η καλοσύνη, η πραότητα, η γαλήνη είναι πιο ανθρώπινα, περισσότερο «αντρίκεια» γνωρίσματα. Ο θυμός είναι λάθος καύσιμο και αποκαλύπτει αδυναμίες – είναι τελικά ο ορκισμένος εχθρός της ικανότητάς μας να μεγαλουργούμε. Ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ποτέ εκείνος στον οποίο στρέφουμε την οργή μας, αλλά οι ίδιες μας οι αυταπάτες κι οι ψευδαισθήσεις μας. Γι αυτό και ο εγωισμός καταστρέφει – γιατί είναι αδύνατον για κάποιον να αρχίσει να μαθαίνει κάτι που εσφαλμένα πιστεύει ότι ήδη γνωρίζει. Κι έτσι, δεν βελτιώνεται, δεν μαθαίνει, δεν κερδίζει το σεβασμό των συναθλητών του. Μην φοβάστε να μαθαίνετε!
Β. Κουίζ: ποιοι θα είναι τα φαβορί και ποιοι τα outsiders για τον Ημιμαραθώνιο Αθηνών (08/03/2026);
Οι συστηματικοί αναγνώστες γνωρίζουν την αδυναμία του γράφοντα στις εκτιμήσεις και τις προγνώσεις πριν από τα μεγάλα δρομικά γεγονότα. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να είναι διαφορετικά εν όψει του 14ου Ημιμαραθωνίου Αθηνών, στις 8 Μαρτίου 2026. Τολμώντας έτσι να καταθέσω κάποιες (υποκειμενικές και καλοπροαίρετες) εκτιμήσεις, θεωρώ ότι τις τρεις θέσεις του βάθρου διεκδικούν (ως φαβορί) 5 ισάξιοι αθλητές μας: οι Παναγιώτης Καραϊσκος, Νίκος Σταμούλης, Κώστας Σταμούλης, Γιώργος Σταμούλης και Νικόλας Κλέμεντς. Καθόλα πανάξιοι αλλά λίγο πιο πίσω (και για τούτο outsiders για το βάθρο) θα δούμε τους Χαράλαμπο Πιτσόλη, Δημήτρη Τσάκαλο, Ορφέα Γιαννάτη, Δημήτρη Μπουρίκα, Νικόδημο Νικολακέα, Καλαπόδη, Οδατζίδη και Δημήτρη Λινάρδο. Αντίστοιχα, στον αγώνα των γυναικών, φαβορί φαντάζουν οι Αναστασία Μαρινάκου, Ματίνα Νούλα, Μελίσσα Αναστασάκης, Κατερίνα Κουτλή και Τσουπάκη Ειρήνη. Λίγο πιο πίσω θα τερματίσουν οι Αθανασία Κοκόρου, Παναγιώτα Βλαχάκη, Ράνια Ρεμπούλη, Αμπατζίογλου, Ξένια Κατσιμάντου, Ντενίζ Δημάκη (τιμής ένεκεν!)και Κατερίνα Ασημακοπούλου.
Όσον αφορά στον αγώνα των ανδρών, εκτιμώ ότι θα δούμε μεγάλη μάχη στο τέλος της κούρσας, με έντονο συναγωνισμό. Καιρού επιτρέποντος, θεωρώ ότι ο πρώτος νικητής θα επιτύχει μια επίδοση της τάξης του 1:04’58’’ (συν/πλην 30’’). Μεταξύ των γυναικών, θεωρώ ότι πρώτη θα τερματίσει η Αναστασία Μαρινάκου (1:1245’’, συν/πλην 30’’). Τρέξτε όλοι με σύναιση κι υπομονή, και δεν θα χάσετε στο τέλος!
Γ. Σχόλια για τον “επαναστάτη” Κλέμεντς Νικόλαο και την Αναστασία Μαρινάκου (Βαλένθια)
Πέραν όμως των «προβλέψεων», μια άλλη αγαπημένη συνήθεια του γράφοντα είναι η κατάθεση κάποιων σχολίων και παρατηρήσεων για τα του οίκου μας. Η ηλικία μου επιτρέπει νομίζω το να μην χρειάζεται να εξηγούμαι κάθε φορά – κι ωστόσο, νιώθω την ανάγκη να επαναλάβω και εδώ ότι οι όποιες παρατηρήσεις μου γίνονται πάντοτε καλοπροαίρετα και καλή τη πίστει, ακόμη κι αν αυτές οι παρατηρήσεις ακούγονται ενίοτε αυστηρές. Το κίνητρο είναι πάντα η αγάπη για τη δρομική κοινότητα, κι αίσθηση «οφειλής» σε όσα από αυτήν έχω εισπράξει πέντε και πλέον δεκαετίες τώρα
Δυο λόγια λοιπόν για ένα νέο παιδί που (νομίζω ότι) έχει να δώσει πολλά στο χώρο – ο «επαναστάτης» Νικόλαος Κλέμεντς, νεοεισαχθέντας στην απόσταση του Μαραθωνίου,είναι ένας αθλητής πολύ δυνατός, έξυπνος και ταχύτατος. Τα πρώτα δείγματα γραφής που έχει καταθέσει είναι εντυπωσιακά [πιο πρόσφατα το δεκάρι στα Λιοφίλια, όπου τερμάτισε πρώτος με ένα εξαιρετικό 30’13’’] κι ωστόσο, με όλο το σεβασμό, εκτιμώ ότι θα πρέπει να ρίξει λίγο τους τόνους. Η ιστορία γράφεται με πράξεις κι όχι με λόγια, και έχουμε πολλά παραδείγματα αθλητών τεράστιας μεν δυναμικής (κι ο Νίκος σίγουρα τη διαθέτει), που ωστόσο δεν κατάφεραν να επαληθεύσουν τις προσδοκίες που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει. Για τούτο λέμε πάντα ότι η σεμνότητα κι η ταπεινότητα (μαζί με τη σκληρή δουλειά) είναι οι καλύτεροι σύντροφοι προς την επιτυχία – τα μεγάλα λόγια συχνά εκθέτουν. Η σιωπή είναι χρυσός Νίκο, και το να απαξιώνεις δημοσίως αθλητές και προπονητές, είναι λάθος. Στον ΑΜΑ εφάρμοσες πολύ επιθετική τακτική, κι ήσουν ανυπόμονος από την αρχή. Με πρώτο / δεύτερο μισό σε 1:12’34’’ – 1:23’24’’ αντίστοιχα (2:35’58’’ τελικό) , έχασες 10’50’’, τα οποία σε αυτό το επίπεδο είναι πολλά. Ναι, οι κακές καιρικές συνθήκες, όπως και η έλλειψη εμπειρίας, τελικά το δικαιολογούν. Όμως, με τι λογική πέρασες με 16’01’’ στο πρώτο πεντάρι (που «δίνει» μια επίδοση του 2:15’45’’); Κυνήγησες κατευθείαν το ρεκόρ διαδρομής (2:16’42’’) του Κώστα Γκελαούζου; Κατ’ εμέ, μέγα λάθος – τα ρεκόρ καταρρίπτονται έπειτα από σκληρή δουλειά, κι όχι με την πρώτη. Σε κάθε περίπτωση, νιώθω την ανάγκη να σε καλωσορίσω στη δρομική οικογένεια – το τι θα δούμε παρακάτω, από εσένα εξαρτάται. Το επόμενο ραντεβού θα δωθεί στο Αίγιο (21 χλμ, 18/01/2026). Η εμφάνισή σου στα Λιοφίλια δίνει ένα 1:07’20’’ (συν/πλην 30’’), καιρού επιτρέποντος. Για να δούμε…
Τις ευχές μου θα ήθελα να στείλω στην Αναστασία Μαρινάκου, που πραγματοποίησε μια τεράστια εμφάνιση στη Βαλένθια (11/01/2026, 10 χλμ, 32’20’’, η ταχύτερη Ελληνίδα σε δημόσια οδό!). Πολλά συγχαρητήρια από καρδιάς Αναστασία – και αν κατέβεις έστω κι ένα δευτερόλεπτο από το 1:12’15’’ στον Ημιμαραθώνιο Αθηνών σε περιμένει το πριμ του γαλακτομπούρεκου! ΕΥΓΕ ΑΣΤΕΡΙ ΑΕΡΙΝΟ!
ΥΓ: Ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου, ο μόνος που μας υπομένει ό,τι κι αν του κάνουμε, που μας χαρίζει απλόχερα την αγάπη και την αφοσίωσή του είναι ο σκύλος. Η νοημοσύνη του είναι ανώτερη από την ανθρώπινη. Τι λέτε, δεν πρέπει να το ανταποδίδουμε κι εμείς; Εύχομαι η νέα χρονιά να φέρει μόνο χαρές, υγεία κι αγάπη. Ραντεβού στις 08/03, στον Ημιμαραθώνιο Αθηνών!
