Oι περισσότεροι γνωρίζουν τον Jeff Galloway από τις προπονητικές του μεθόδους για Μαραθώνιο και άλλες αποστάσεις που περιλαμβάνουν εναλλαγές τρεξίματος με περπάτημα και το ξακουστό βιβλίο του Galloway’s Book on Running.
Ωστόσο, ο 80χρονος, πλέον Galloway είναι πολύ περισσότερα από αυτό. Και για αρχή, είναι ένας δρομέας που μετρά τερματισμούς σε Μαραθώνιο εδώ και επτά δεκαετίες!
Η μέθοδος προπόνησης που έχει παρουσιάσει εναλλάσσει τρέξιμο με περπάτημα με στόχο την αγωνιστική συμμετοχή για ερασιτέχνες δρομείς και είναι γνωστή ως “Jeffing”
Μάλιστα σε συνέντευξη του σε αμερικάνικα δρομικά μέσα, παραδέχθηκε ότι ετοιμάζεται για έναν ακόμα που θα τον αναδείξει ως τον μοναδικό άνθρωπο με τερματισμό στην απόσταση των 42,195μ. για οκτώ συναπτές δεκαετίες!
Κι όλα αυτά, ενώ πριν από τέσσερα χρόνια υπέστη καρδιακή προσβολή μετά από προπόνηση σε κωπηλατικό μηχάνημα με την καρδιά του να σταματά για 4,5 λεπτά!
Oι γιατροί μάλιστα κατέληξαν να πιστεύουν ότι η αιτία για αυτό το επεισόδιο δεν ήταν ούτε η ηλικία του, ούτε η κληρονομικότητα – δεν υπήρχε κάποιο οικογενειακό ιστορικό – αλλά το ζιζανιοκτόνο που χρησιμοποιούσε ο στρατός των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, το οποίο το Υπουργείο Υποθέσεων Βετεράνων έκτοτε έχει συνδέσει με τη στεφανιαία νόσο. Ο Galloway υπηρέτησε σε μάχη ως υπολοχαγός του Ναυτικού και εκτέθηκε στην ουσία αυτή μέσω του πόσιμου νερού.
Πλέον έχει επανέλθει κανονικά και προπονείται – ακολουθώντας προφανώς τη μέθοδό του – ενώ ήδη έχει κάνει έναν Ημιμαραθώνιο με περπάτημα που όπως είπε του “βγήκε εύκολα”.
Όχι, δεν είναι ο στόχος του τα ρεκόρ, απλώς θέλει να επιστρέψει στον παλιό του καλό εαυτό και στην εκδοχή του που αγαπά πιο πολύ: Αυτή του αθλητή που έχει υπομονή κι επιμονή!
Άλλωστε η υπομονή του Galloway ήταν αυτή που τον έκανε υψηλού επιπέδου αθλητή που προπονήθηκε πλάι σε σπουδαίους δρομείς όπως τον Steve Prefontaine και τον Bill Rodgers και ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ στο Μόναχο το 1972 στα 10.000μ.
To πιο σπουδαίο, όμως ήταν πως γρήγορα διαπίστωσε ότι η δόξα που ένιωθε ως κορυφαίος αθλητής, κάνοντας κάτι που άλλοι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κάνουν, δεν ήταν τόσο σημαντική γι’ αυτόν όσο το να μοιράζεται τα ψυχικά οφέλη του τρεξίματος με άλλους – και να τους δείχνει ότι το τρέξιμο ήταν κάτι που μπορούσαν να κάνουν και οι ίδιοι.
Μάλιστα, το 1973, άνοιξε ένα από τα πρώτα εξειδικευμένα καταστήματα τρεξίματος στις ΗΠΑ που το ονόμασε Phidippides, ενώ διοργάνωνε σεμινάρια τρεξίματος για αρχάριους ανοίγοντας ουσιαστικά το δρόμο για το μεγάλο δρομικό “μπουμ” στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Το “περπάτημα”
Κάποια στιγμή τη δεκαετία του ’80 άρχισε να ανησυχεί μήπως τραυματιστεί – ήταν ήδη 35 -κι έτσι άρχισε να βάζει σύντομα διαλείμματα για περπάτημα για κάθε μίλι που έτρεχε. Κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου του Χιούστον το 1980, αποφάσισε να περπατήσει μέτα από κάθε σταθμό νερού και χάρηκε που τερμάτισε τον αγώνα πιο γρήγορα από οποιονδήποτε μαραθώνιο είχε τρέξει συνεχόμενα, τερματίζοντας σε 2:16:35.
Έτσι, έχτισε τη μέθοδο του διαπιστώνοντας ότι αποτελούσε ξεχωριστό κίνητρο για όσους “φοβόντουσαν” το τρέξιμο. Η μέθοδος έγινε γρήγορα δημοφιλής και έβαλε στον κόσμο του τρεξίματος χιλιάδες ανθρώπους!
Και το πιο σπουδαίο; Η μέθοδος του είναι αυτή που τον βάζει και πάλι στον χώρο, του δίνει τη δυνατότητα να τρέξει και πάλι σε αγώνες μα το πιο σημαντικό: Να βγαίνει έξω, να προπονείται και να έχει υπομονή!
Βασισμένο σε άρθρο της Danielle Friedman στην ιστοσελίδα των “The New York Times”
